De vluchtstrook.nl is een plek waar iedereen met pech zijn geluk kan beproeven.  Lees meer bij otterig.nl Een Otter die gespecialiseerd is in het maken van tekst.

Toen hij hoorde dat hij ongeneeslijk ziek was en nog maar drie dagen te leven had besloot de oude man naar huis te gaan om zijn tijd uit te zitten.

Met een stukje jazz en een mooi glas rode wijn overdracht de man zijn zondes en leven. Voor het eerst was hij ergens zeker van "de hemel zou het niet worden". Gerustgesteld deed hij zijn ogen dicht, gooide zijn glas wijn om en viel schijnbaar in diepe slaap.

"Mazzelaar" zei de doodgraver terwijl hij hem in zijn kist stopte. "Voor jou was leven nog makkelijk. Wij gaan de onzekerheid tegemoet" tegen zijn collega merkt hij nog op dat hij geen kinderen wilde neerzetten op een wereld met zo'n onzekere toekomst.

Vanachter zijn nieuwe open haard keek de oude man lachen toe naar hoe hij langzaam onder de aarde verdween en de aarde verdween. Het evenwicht was hersteld. De zonde uit zijn leven zou niet worden doorgeven!

Het was een mooie dag aan het einde van de nazomer, waar maar geen einde aan leek te komen . Terwijl de bomen langzaam begonnen te verkleuren vulde de atmosfeer zich met de gezelligheid van herfst, kaarslicht, open haardvuur en… eenzaamheid.

 Lisa was nu al een paar jaar alleen. De liefde had haar niet veel geluk gebracht. Door een onzeker karakter en een hele serie slechte keuzes was ze gestopt met de liefde, nadat haar laatste vriend, waar ze knettergek verliefd op geworden was een soort verborgen persoonlijkheid bleek te  hebben. Bij het minste of geringste ging hij totaal uit zijn plaat en verloor hij zijn totale realiteit zin. Uiteraard was Lisa daar het slachtoffer van, maar door de enorme praatvaardigheid wist vriendlief het op de een of andere manier steeds weer goed te praten. Het zou immers nooit meer gebeuren! Het duurde nog vijf jaar voordat zij zich losgemaakt had en was met de wijsheid van nu bijzonder blij met haar nieuwe woning. Zeker omdat deze drie provincies verder lag dan haar vorige. Om zich los te maken had Lisa ontslag genomen, had ze de huur opgezegd en was ze vertrokken met minimale spullen. De slaapkamer had ze leeg laten halen door de lokale kringloopwinkel, die ook de woonkamer en keukenspullen mee had genomen. Haar nieuwe leven kon beginnen!

Omdat Lisa bijzondere vaardigheden had, had ze in de nieuwe provincie al snel een goede baan gevonden. Ze had zelf bedacht dat ze haar leven van nul af aan opnieuw zou opbouwen. Haar ouders waren overleden toen zij nog jong was, dus aan familierelaties was er niet veel meer dan enkele verdwaalde achter ooms en tantes. Toch viel het haar niet mee. Ze had gedacht dat het vinden van een nieuwe vriendenkring haar makkelijker af zou gaan. Uiteindelijk leefde ze het leven van een verstokte weduwe, de liefde totaal uitgebannen en slechts van mechanische aard.

Het was een prachtige uitnodiging die Lisa in de bus kreeg. Een zilver geborduurd engeltje als boekenlegger in het boek: „het diner“ van Herman Koch. Een aantal letters op de pagina waar de boekenlegger tussen zat waren met een gele markeerstift geaccentueerd waardoor er een mysterieuze boodschap ontstond.

Lisa zitten de letters een voor een achter elkaar en vond zodoende een adres, een datum en tijdstip. Snel stapt ze achter haar computer om te kijken wie of wat er op het adres woonde. Het was een doodgewone rijtjes woning in een moderne woonwijk. Niets vreemds. Toch knaagt het aan haar dat ze geen afzender in de uitnodiging kon vinden. Vreemd, zoveel werk maken van een uitnodiging en dan niet laten weten van wie het komt.

Lisa legde het boek op haar eettafel en richtte zich op de avondmaaltijd die ze een normaal nuttig te met het vrolijke geluid van de populaire avond zender, maar vandaag richt haar aandacht zich op het boek. Uitnodiging, zou ze wel, niet… Misschien maar het was in ieder geval materie die haar bezighield hield.

Twee dagen later was het zover, de dag van de uitnodiging. Lisa verkeerde nog steeds in tweestrijd. Aan de ene kant vond ze het natuurlijk een superromantisch idee en aan de andere kant knaagde er een stem die gevuld was met vraagtekens. Ze merkte wel dat het idee haar aansprak, ze voelde zich al twee dagen licht in het hoofd en had het idee dat haar bloed gevuld was met zuurstofbelletjes. Het bruiste. Toch had ze nog steeds geen definitief besluit genomen. Vertwijfeld stond ze naar haar klerenkast te kijken, wat zou ze aantrekken. Jurk of toch spijkerbroek? Zakelijk of licht ontspannen. Ze koos uiteindelijk voor een zwarte spijkerbroek met een heerlijke wollen trui. Voor ze er erg in had had zij haar huis verlaten en was ze begonnen aan de tocht naar het onbekende. Ze moesten toegeven, best wel nerveus was ze, toen ze in de bus naar het centrum stapte. Drie haltes verder moest ze eruit en na een klein stukje wandelen door het park, daar had ze niet echt rekening mee gehouden, en als ze achteraf nog een keer zoiets zou doen, zou ze het zeker niet in het donker doen, kwam ze bij een hoekhuis wat overdreven verlicht was. Er hing een engeltje van zilvergeborduurd draad uit de brievenbus als het touwtje waarmee vroeger de buitendeur geopend kon worden. Het mysterie werd alleen maar groter.

Daar stond ze, met in haar handen een geborduurd engeltje. Het zweet brak haar uit, waar was ze aan begonnen? Ze wist niet eens wie hier woonde. Lichte paniek maakte zich meester van haar ze twijfelde tussen gillen ,flauw vallen of hard wegrennen. “Herpak jezelf “, mompelde ze, “ draai je gewoon om en ga naar huis, vergeet het avontuur “. Halverwege haar draai hoorde ze een warme stem. “Je was al zover, waarom kom je niet verder. Vergeef me mijn manieren, ik ben gewoon eenzaam en op zoek naar gezelschap. Mijn manier is misschien wat vreemd, maar levert mij de leukste ontmoetingen op. Zoals in mijn uitnodiging stond staat de maaltijd klaar.” Lisa ‘s draaide zich terug en zag nog steeds niemand, de deur stond wel open maar het halletje was gevuld met zoveel licht dat Lisa nauwelijks kon zien wie er precies in stond. Overdonderd trok ze nog op de stoep haar jas uit, hield hem in uitgestoken arm naar binnen en liep gewoon haar jas achterna. Toen haar ogen eenmaal gewend waren aan het licht werd ze gewaar dat er helemaal niemand stond. Hij was er wel natuurlijk, maar Lisa keek gewoon de verkeerde kant op. “ Ik ben Hendrik de derde “ zei de man in rolstoel, “Hendrik de eerste was een avonturier, en Hendrik de tweede was iemand die gevuld was met zelfmedelijden omdat zijn alter ego een ernstig ongeluk had gehad. Sinds ik het zelfmedelijden heb overwonnen vind ik mezelf Hendrik de derde”. En of nou was omdat brave hendrik in zijn rolstoel zat, of dat het iets was dat zijn stem een hele warme klank gaf, maar Lisa was om. “Ik ben Lisa, maar dat wist je misschien al”, en op dat vroeg Lisa zich af hoe willekeurig de uitnodiging eigenlijk verstuurd was?

“je zult het niet geloven „maar ik had werkelijk waar geen idee, ik verstuur iedere maand  twaalf boeken, naar willekeurige adressen, en nog nooit was er iemand die op mijn uitnodiging inging. Weet  je ik heb iets met het getal twaalf, het bracht mij ongeluk. Ik was bezig met een zeilrace en we waren al elf keer overstag gegaan toen het fout ging. Mijn arm kwam vast te zitten in de fokkenschoot en slingerde mij met zoveel kracht tegen de mast dat ik mijn bovenste nekwervel brak. Volledig verlamd sloeg ik overboord, en terwijl men arm nog vastzat aan de fokkenschoot gleed mijn leven aan mij voorbij. Ik had het idee dat ik zou verdrinken. Gelukkig had de schipper het overzicht, en dus gezien dat ik in moeilijkheden zat. Hij gaf de race op, terwijl de mijne juist begon!”

Er ging een tinteling door Lisa, wat een charme en wat een warme stem, als ze 20 jaar jonger was geweest had het wel geweten, toch  was ze blij dat ze naar haar innerlijke stem had geluisterd en ondanks al haar twijfels toch op deze afspraak was ingegaan. Ze volgde de man het huis in. Een enorme tafel vulde de huiskamer. Het was een tafel die voelde als een warm bad, wat een gezelligheid en wat een uitstraling, ze verheugt er zich nu al op de maaltijd die komen zou. De woning was vervuld met de geur van verse goulash , op tafel stond een karaf water en een fles wijn.


 De  maaltijd was tot in de puntjes voorbereid en van verbazingwekkende kwaliteit. Het was bijna alsof Hendrik in een vorig leven in een sterrenrestaurant had gewerkt. De ene verfijning was nog subtieler dan de andere. De gegrilde langoustines die als voorgerecht voorafgegaan waren door een amuse van gegrilde zalm met een dun laagje krokante Pekan noten en gegrild artisjokblad, handzaam verwerkt in een prachtige gekrulde lepel van porselein.

Een prachtige room witte Coquille, licht gegrild overgoten met een saus die van kreeft en limoen gemaakt was, op een bedje rucola salade met kappertjes kwam als tussengerecht voorbij. Lisa vroeg zich stiekem af hoe Hendrik dit zou moeten overtreffen met een hoofdgerecht, het antwoord was verrassend simpel. Na een korte pauze, waarbij een heerlijke wijn geschonken werd reed  Hendrik het hoofdgerecht naar binnen, lamsreck gecombineerd met een ordinaire bolletjes andijviestamppot en een frisse tomaten salade.

Nu ze kon alleen nog maar lichtjes kreunen en hopen dat er niet teveel nagerecht in deze maaltijd verborgen was. Ze genoot met volle teugen van het mooie smaakpallet, al miste ze wel een gesprekspartner als Hendrik weer weggereden was naar de keuken. Ongelofelijk, zo’n jonge knaap met zulk een culinair talent die haar flabbergasted en als klein meisje aan tafel achterliet.

Vaag herinnerde ze zich dat ze vroeger ooit zo lekker had gegeten, maar waar dat ook alweer was kon ze zich niet herinneren, dat zat diep weggestopt ver weg haar geheugen alsof het gebeurd was in een vorig leven.

De sterke espressokoffie bleek een passend nagerecht te zijn, al deden de heerlijke handgemaakte bonbons, gemaakt van pure chocolade en gevuld met niet alleen een heerlijke crèmevulling maar ook met frambozenmousse. Lisa verzuchtte zich, “geweldig, waar heb jij zo leren koken? Al vraag ik me af of koken de juiste term is, de manier waarop je alles gecombineerd heb is ronduit overweldigend!” Hendrik straalde van troost, of hij het grootste compliment ooit ontvangen had.

“Ik groeide op bij een voormalige non uit een klooster, ze vertelde mij dat ze voor de liefde van God was ingetreden in het klooster en was uitgetreden omwille van de liefde van haar leven. Geen makkelijke jeugd, de grote liefde bleek een nog grotere bedrieger en was al snel uit het leven van mijn moeder verdwenen. Na zeven magere jaren waren de slijtplekken op haar ziel eindelijk voldoende afgesleten, met de vrolijke vrijer was ze niet alleen haar eigen liefste, maar ook haar liefde voor God verloren. Ik was acht, toen mijn moeder een nieuwe man in het vizier kreeg. Hij heeft moeder nog zes jaar nog moeten imponeren voordat zij hem toeliet. Van hem heb ik leren koken, waarschijnlijk ben ik zelfs de buffer geweest waarlangs mijn nieuwe vader doorgebroken is tot mijn moeder. Gelukkig voor mij adopteerde deze man mij als een volledige zoon en hebben wij samen zijn restaurant groot gemaakt. Hij stierf op veel te jonge leeftijd en liet mij het restaurant na, samen met een intrigerende brief die ik pas mocht openen na de dood van mijn moeder. Hij heeft nog 12 jaar in een oude kist met foto’s gelegen, tot dat mijn moeder op haar sterfbed fluisteren: “lees die brief jongen, het zijn mijn woorden maar ik kan het niet zeggen, ik kan het niet. Ik….” Het bleken haar laatste woorden. Het was toen, dat ik mijn restaurant verkocht en mijn vermogen investeerde in een klein internetbedrijf. Terwijl ik mijn jeugd aan het inhalen was haalde het bedrijf een nieuwe hype binnen, wat me mijn huidige kapitaal verschafte.”

Nu was Lisa heel nieuwsgierig, bij het horen van de naam kreeg ze weer een warm gevoel, er was iets mee, zat het gevoel dat ze hem kende….

“Ik was gek van verdriet, ik vond het zo oneerlijk! Als vlucht uit de realiteit ben ik allerlei wilde dingen gaan doen. Auto racen, parachutespringen, diepzeeduiken… Het gaf me geen voldoening. Grappig dat je met geld de hele wereld kunt kopen maar niet je eigen geluk. Al die tijd lag de brief in mijn nachtkastje in mijn appartement, misschien was dat wel de reden dat ik het appartement vermeed. Toen kwam de ommekeer, dat wat ik wilde ontvluchten vond ik op een zeil reis. Een vrouw, zo mooi, niet alleen van verschijning, meer van karakter. Ik vond waar ik naar op zoek was, rust, vrede en verloor het nog dezelfde reis. Ze bezoekt me nog af en toe en ik geniet nog steeds van haar, al noopt mijn nieuwe leven mij tot andere uitingsvormen. Zij was het die mij weer tot de brief bracht.

Lisa vroeg zich ondertussen af wat er toch was met die brief, dat hij er steeds op terug kwam, maar was tegelijkertijd bevreesd voor wat er in stond. Met diepe tranen in haar gezicht dacht Lisa terug aan het moment dat ze haar zoon gewikkeld in doeken aan een non gaf. Het was een ongekende kracht die haar had leren vergeten om verder te kunnen leven, met het geheim dat ze eigenlijk niet meer wist.

Deze website maakt gebruik van cookie's om bezoekers aantallen en andere voorkeuren bij te houden