De vluchtstrook.nl is een plek waar iedereen met pech zijn geluk kan beproeven.  Lees meer bij otterig.nl Een Otter die gespecialiseerd is in het maken van tekst.

Op de vluchtstrook gebeurt van alles, iedereen met pech kan er zijn gelukkig vinden! Mooie bloemlezingen vindt u op deze pagina's, die geschreven zijn door Sander

 Soms moet je de dingen gewoon eens anders doen, even uit de band springen gewoon doe eens gek, zo maak ik aan het eind van het jaar een lekker vervolgverhaal, gewoon omdat het kan. Vandaag deel drie :

 

De  maaltijd was tot in de puntjes voorbereid en van verbazingwekkende kwaliteit. Het was bijna alsof Hendrik in een vorig leven in een sterrenrestaurant had gewerkt. De ene verfijning was nog subtieler dan de andere. De gegrilde langoustines die als voorgerecht voorafgegaan waren door een amuse van gegrilde zalm met een dun laagje krokante Pekan noten en gegrild artisjokblad, handzaam verwerkt in een prachtige gekrulde lepel van porselein.

Een prachtige room witte Coquille, licht gegrild overgoten met een saus die van kreeft en limoen gemaakt was, op een bedje rucola salade met kappertjes kwam als tussengerecht voorbij. Lisa vroeg zich stiekem af hoe Hendrik dit zou moeten overtreffen met een hoofdgerecht, het antwoord was verrassend simpel. Na een korte pauze, waarbij een heerlijke wijn geschonken werd reed  Hendrik het hoofdgerecht naar binnen, lamsreck gecombineerd met een ordinaire bolletjes andijviestamppot en een frisse tomaten salade.

Nu ze kon alleen nog maar lichtjes kreunen en hopen dat er niet teveel nagerecht in deze maaltijd verborgen was. Ze genoot met volle teugen van het mooie smaakpallet, al miste ze wel een gesprekspartner als Hendrik weer weggereden was naar de keuken. Ongelofelijk, zo’n jonge knaap met zulk een culinair talent die haar flabbergasted en als klein meisje aan tafel achterliet.

Vaag herinnerde ze zich dat ze vroeger ooit zo lekker had gegeten, maar waar dat ook alweer was kon ze zich niet herinneren, dat zat diep weggestopt ver weg haar geheugen alsof het gebeurd was in een vorig leven.

 

Morgen ga ik  verder...

Daar stond ze, met in haar handen een geborduurd engeltje. Het zweet brak haar uit, waar was ze aan begonnen? Ze wist niet eens wie hier woonde. Lichte paniek maakte zich meester van haar ze twijfelde tussen gillen ,flauw vallen of hard wegrennen. “Herpak jezelf “, mompelde ze, “ draai je gewoon om en ga naar huis, vergeet het avontuur “. Halverwege haar draai hoorde ze een warme stem. “Je was al zover, waarom kom je niet verder. Vergeef me mijn manieren, ik ben gewoon eenzaam en op zoek naar gezelschap. Mijn manier is misschien wat vreemd, maar levert mij de leukste ontmoetingen op. Zoals in mijn uitnodiging stond staat de maaltijd klaar.” Lisa ‘s draaide zich terug en zag nog steeds niemand, de deur stond wel open maar het halletje was gevuld met zoveel licht dat Lisa nauwelijks kon zien wie er precies in stond. Overdonderd trok ze nog op de stoep haar jas uit, hield hem in uitgestoken arm naar binnen en liep gewoon haar jas achterna. Toen haar ogen eenmaal gewend waren aan het licht werd ze gewaar dat er helemaal niemand stond. Hij was er wel natuurlijk, maar Lisa keek gewoon de verkeerde kant op. “ Ik ben Hendrik de derde “ zei de man in rolstoel, “Hendrik de eerste was een avonturier, en Hendrik de tweede was iemand die gevuld was met zelfmedelijden omdat zijn alter ego een ernstig ongeluk had gehad. Sinds ik het zelfmedelijden heb overwonnen vind ik mezelf Hendrik de derde”. En of nou was omdat brave hendrik in zijn rolstoel zat, of dat het iets was dat zijn stem een hele warme klank gaf, maar Lisa was om. “Ik ben Lisa, maar dat wist je misschien al”, en op dat vroeg Lisa zich af hoe willekeurig de uitnodiging eigenlijk verstuurd was?

“je zult het niet geloven „maar ik had werkelijk waar geen idee, ik verstuur iedere maand  twaalf boeken, naar willekeurige adressen, en nog nooit was er iemand die op mijn uitnodiging inging. Weet  je ik heb iets met het getal twaalf, het bracht mij ongeluk. Ik was bezig met een zeilrace en we waren al elf keer overstag gegaan toen het fout ging. Mijn arm kwam vast te zitten in de fokkenschoot en slingerde mij met zoveel kracht tegen de mast dat ik mijn bovenste nekwervel brak. Volledig verlamd sloeg ik overboord, en terwijl men arm nog vastzat aan de fokkenschoot gleed mijn leven aan mij voorbij. Ik had het idee dat ik zou verdrinken. Gelukkig had de schipper het overzicht, en dus gezien dat ik in moeilijkheden zat. Hij gaf de race op, terwijl de mijne juist begon!”

Er ging een tinteling door Lisa, wat een charme en wat een warme stem, als ze 20 jaar jonger was geweest had het wel geweten, toch  was ze blij dat ze naar haar innerlijke stem had geluisterd en ondanks al haar twijfels toch op deze afspraak was ingegaan. Ze volgde de man het huis in. Een enorme tafel vulde de huiskamer. Het was een tafel die voelde als een warm bad, wat een gezelligheid en wat een uitstraling, ze verheugt er zich nu al op de maaltijd die komen zou. De woning was vervuld met de geur van verse goulash , op tafel stond een karaf water en een fles wijn.

 

op tweede kerstdag weer een deel

Het idee is een vervolgverhaal.De grote lijn zit in mijn hoofd, maar het verhaal is nog niet geschreven... Zo blijft het dus niet alleen voor jullie lezers spannend...

  

Het was een mooie dag aan het einde van de nazomer, waar maar geen einde aan leek te komen . Terwijl de bomen langzaam begonnen te verkleuren vulde de atmosfeer zich met de gezelligheid van herfst, kaarslicht, open haardvuur en… eenzaamheid.

 Lisa was nu al een paar jaar alleen. De liefde had haar niet veel geluk gebracht. Door een onzeker karakter en een hele serie slechte keuzes was ze gestopt met de liefde, nadat haar laatste vriend, waar ze knettergek verliefd op geworden was een soort verborgen persoonlijkheid bleek te  hebben. Bij het minste of geringste ging hij totaal uit zijn plaat en verloor hij zijn totale realiteit zin. Uiteraard was Lisa daar het slachtoffer van, maar door de enorme praatvaardigheid wist vriendlief het op de een of andere manier steeds weer goed te praten. Het zou immers nooit meer gebeuren! Het duurde nog vijf jaar voordat zij zich losgemaakt had en was met de wijsheid van nu bijzonder blij met haar nieuwe woning. Zeker omdat deze drie provincies verder lag dan haar vorige. Om zich los te maken had Lisa ontslag genomen, had ze de huur opgezegd en was ze vertrokken met minimale spullen. De slaapkamer had ze leeg laten halen door de lokale kringloopwinkel, die ook de woonkamer en keukenspullen mee had genomen. Haar nieuwe leven kon beginnen!

Omdat Lisa bijzondere vaardigheden had, had ze in de nieuwe provincie al snel een goede baan gevonden. Ze had zelf bedacht dat ze haar leven van nul af aan opnieuw zou opbouwen. Haar ouders waren overleden toen zij nog jong was, dus aan familierelaties was er niet veel meer dan enkele verdwaalde achter ooms en tantes. Toch viel het haar niet mee. Ze had gedacht dat het vinden van een nieuwe vriendenkring haar makkelijker af zou gaan. Uiteindelijk leefde ze het leven van een verstokte weduwe, de liefde totaal uitgebannen en slechts van mechanische aard.

Het was een prachtige uitnodiging die Lisa in de bus kreeg. Een zilver geborduurd engeltje als boekenlegger in het boek: „het diner“ van Herman Koch. Een aantal letters op de pagina waar de boekenlegger tussen zat waren met een gele markeerstift geaccentueerd waardoor er een mysterieuze boodschap ontstond.

Lisa zitten de letters een voor een achter elkaar en vond zodoende een adres, een datum en tijdstip. Snel stapt ze achter haar computer om te kijken wie of wat er op het adres woonde. Het was een doodgewone rijtjes woning in een moderne woonwijk. Niets vreemds. Toch knaagt het aan haar dat ze geen afzender in de uitnodiging kon vinden. Vreemd, zoveel werk maken van een uitnodiging en dan niet laten weten van wie het komt.

Lisa legde het boek op haar eettafel en richtte zich op de avondmaaltijd die ze een normaal nuttig te met het vrolijke geluid van de populaire avond zender, maar vandaag richt haar aandacht zich op het boek. Uitnodiging, zou ze wel, niet… Misschien maar het was in ieder geval materie die haar bezighield hield.

Twee dagen later was het zover, de dag van de uitnodiging. Lisa verkeerde nog steeds in tweestrijd. Aan de ene kant vond ze het natuurlijk een superromantisch idee en aan de andere kant knaagde er een stem die gevuld was met vraagtekens. Ze merkte wel dat het idee haar aansprak, ze voelde zich al twee dagen licht in het hoofd en had het idee dat haar bloed gevuld was met zuurstofbelletjes. Het bruiste. Toch had ze nog steeds geen definitief besluit genomen. Vertwijfeld stond ze naar haar klerenkast te kijken, wat zou ze aantrekken. Jurk of toch spijkerbroek? Zakelijk of licht ontspannen. Ze koos uiteindelijk voor een zwarte spijkerbroek met een heerlijke wollen trui. Voor ze er erg in had had zij haar huis verlaten en was ze begonnen aan de tocht naar het onbekende. Ze moesten toegeven, best wel nerveus was ze, toen ze in de bus naar het centrum stapte. Drie haltes verder moest ze eruit en na een klein stukje wandelen door het park, daar had ze niet echt rekening mee gehouden, en als ze achteraf nog een keer zoiets zou doen, zou ze het zeker niet in het donker doen, kwam ze bij een hoekhuis wat overdreven verlicht was. Er hing een engeltje van zilvergeborduurd draad uit de brievenbus als het touwtje waarmee vroeger de buitendeur geopend kon worden. Het mysterie werd alleen maar groter.

 

Volgende aflevering verschijnt op eerste Kerstdag

 

Wat precies de binding is tussen kerst en veel kleine lichtjes  is mij niet helemaal duidelijk, maar het kan Nederland niet ontgaan, er is iets aan de hand in het land! Bijna allemaal proberen we in de sfeer van de kerstgedachte te komen. Maar wat is dat nou precies, die kerstgedachte? En hoe verhoudt het zich in de moderne wereld ten opzichte van bijvoorbeeld de intermenselijke relaties.

Afgelopen week zapte ik zomaar langs een aantal verschillende gebeurtenissen en besloot spontaan de kerst voor dit jaar te laten varen. De eerste belevenis was het doodschieten van de oom van Kiel Jong Hun of hoe die Koreaanse dictator dan ook mag heten. De bijbehorende rituelen met de fanatieke marcherende soldaten zeiden eigenlijk al genoeg. Wat is er nog meer te willen in de wereld? Wij hebben alles, één leider, één  gedachte, wij zijn één volk! Maar zijn we dat ook?

Bij de vader die zijn jonge kind bloedend binnenbracht op de spoedeisende hulp van een kneuterziekenhuis in Syrië had ik alleen nog maar de gedachte: “nog steeds” ergerlijk dat wij als mensheid deze ellende niet kunnen voorkomen. Nog erger, eigenlijk is het mesjogge  dat we het gewoon laten gebeuren.

Ook de dood van Mandela was groot het nieuws, natuurlijk de man verdient een behoorlijke begrafenis, daar kan menig cultuur nog wat van leren, maar het feit dat hij je zo lang opgesloten heeft gezeten puur omdat hij ander kleurtje had dan het regime…

En dan dichter bij huis, de bittere armoede bij sommige mensen omdat de regering het niet nodig vindt iets te doen aan de werkloosheid, de economie wordt toch voldoen aan de gang gehouden door de Oost-Europeanen? Je zal maar werkloos zijn of ziek en dan die enorme premie voor je ziektekosten moeten betalen.

Maar voor het echt kerstfeest nu helemaal vergald heb, er zijn ook nog kleine lichtpuntjes. De mantelzorg er die voor zijn zieke moeder of kind zorgt, de vrijwilliger die informatie deelt of gewoon met oma gaat lopen. Voor hen brandt ik een kaars, eentje die ik handmatig aansteek.

En die elektrische lichtjes in de voortuin? Die brand ik als symbool van hoop, hoop dat er ooit een politicus opstaat die het land weer echt gaat leiden ,hoop  op de terugkeer van menselijke warmte in de straat. Dat de buren je missen als het even niet gaat en komen helpen. Mijn lichtjes branden als teken dat je welkom bent als je het nodig hebt. En die van jou?

Zorgverzekering vergelijken

ik kan me nog goed herinneren, de hele periode rond de jaarwisseling werden we doodgegooid met spotjes van verzekeraars. Eigenaardige als je het goed bekijkt, want het product wat ze probeerden te promoten was verzekeringen voor gezondheidszorg.

 Bij de een kon het nog goedkoper dan bij de ander. Ook het zelf samenstellen van de zorg was een nieuw thema. Zeg nou zelf wie wil zijn zorg nou niet samenstellen? Ook zo'n leuke term was: "Uw zorg kan goedkoper! "

Tja dat is wel waar, als je maar niet chronisch ziek ben. Want hoewel veel ziektekostenverzekeringen adverteerden met de kreet "wij doen niet aan medische selectie" doen veel verzekeraars niet aan het overhevelen van hulpmiddelen. Die kun je dus gewoon inleveren bij je oude maatschappij en opnieuw aanvragen bij je nieuwe verzekeraar. Hoe je je in de tussentijd redt zonder hulpmiddelen vermeldt het verhaal niet.

En dan het eigen risico. De € 360 eigen risico is voor mij als langdurig chronisch zieke een rib uit mijn lijf. Nu was dat lijf toch al redelijk stuk, dus menig verzekeraar denkt daar makkelijk over. Gewoon incasseren wanneer het uitgeven is. In mijn geval begin januari!

Gelukkig hebben we een compassie volle overheid die een tegemoetkoming stort voor chronisch zieken. Aan het eind van het jaar want we willen natuurlijk wel zeker weten dat de chronisch zieken het niet aan iets anders uitgeven.

Voorlopig blijft de conclusie dus dat ik veel zorg heb aan mijn zorgverzekering!

Deze website maakt gebruik van cookie's om bezoekers aantallen en andere voorkeuren bij te houden